RIGHT NOTES
Menu

LENTE!

By In Nieuws On 14 maart 2015


LENTE!

De afgelopen week had DWDD een item over de lente en de redactie had bedacht dat het leuk zou zijn om te laten horen hoe je dit seizoen in muziek kon laten klinken. Er waren verschillende muzikanten uitgenodigd met de opdracht om dit te laten horen. Als schot voor de boeg vroeg Matthijs aan de fantastische flamencogitarist Eric Vaarzon Morel wat hem te binnen schoot bij de lente. Prompt legde hij E+2 akkoord neer, dus een standaard E groot akkoord met een fis erbij (bij voorkeur ergens in het midden), een heel mooi akkoord maar bij mij geeft dit geen enkele associatie met het lentegevoel. Bij hem kennelijk wel, waarmee ik niet wil zeggen dat hij het fout had, maar dat blijkbaar iedere muzikant een andere muzikale interpretatie heeft van een bepaald gevoel. Logisch eigenlijk ook wel, anders zouden wij allemaal hetzelfde maken. Ik heb bijvoorbeeld veel meer een lentegevoel bij een D-akkoord op de gitaar. Waarschijnlijk omdat dit veel lichter klinkt dan een E en misschien omdat de 3e noot (bepalend voor het vrolijke karakter van de klank) het hoogste klinkt.

Ik begon mij af te vragen hoe mijn muzikale lentegevoel zou klinken. Al snel bedacht ik dat dit bij mij niet zozeer een bepaald akkoord zou zijn, maar meer een melodie. Als vanzelfsprekend zou de melodie in – het vrolijke – majeur staan, maar veel verder kwam ik nog niet. Op zoek naar andere muzikanten die zich met hetzelfde thema hadden bezig gehouden, kwam ik al snel terecht bij Vivaldi’s 4 Jaargetijden. Zijn hoofdthema van La Primavera is ook een vrolijke lichtvoetige majeur-melodie die de neiging heeft omhoog te gaan, uit te vliegen zeg maar. Dat is denk ik ook wel een kenmerk van mijn lente-melodie, er zal een soort van opstijgende lichtheid in moeten zitten. Ook geeft het een gevoel van hoop en verwachting, zo van: wat voor moois staat ons allemaal te wachten!

Al fluitend associërend kwam ik op een riedeltje wat mijn lentegevoel goed weergeeft. Fis-G–A-D, vier noten die elkaar stijgend opvolgen waarbij de sprongen tussen de noten steeds groter worden; met dat opstijgen en uitvliegen zat het dus wel goed. Ook klonk er wel een bepaald soort hoop en verwachting uit, vond ik. Eigenlijk was ik, als amateur muziektheoreticus, best tevreden over mijn, in de praktijk beproefde theorie. Te meer toen mij opeens te binnen schoot waar dit melodietje ook gebruik wordt: (The) Sun –Will-Come- Out ( tomorrow) uit de musical Annie.

Als het nu geen Lente wordt weet ik het ook niet meer.